PDA

Volledige versie bekijken : Kat kan sterven van verdriet, hond niet



Radjah&Miio
6 september 2009, 14:51
Kat kan sterven van verdriet, hond niet
Kunnen dieren treuren? Wetenschappers raken het niet eens


Soms lijkt het wel of poes stilletjes in een hoekje huilt. En hebben we niet allemaal een verhaal gelezen van een hond die dagelijks bij het graf van zijn overleden baas treurt? Maar hebben dieren echt verdriet? De meningen hierover zijn zelfs onder wetenschappers nog heel verdeeld.

Op sommige foto's lijkt het wel of dieren in een diepe rouw zijn gedompeld. Toch zijn wetenschappers er niet uit of dieren deze emotie wel kennen. 'Bij dieren ontbreekt het deel in de hersenen dat het vermogen geeft om te treuren', zegt de ene. 'Voorbeeld: een leeuw bijt welpjes dood om opnieuw te kunnen paren. De leeuwin zal daarom treuren maar slechts kort, enkele dagen later paart ze al met de moordenaar van haar kinderen. Dieren zijn slechts in staat om emoties te vertonen op het moment zelf. Het blijft nooit hangen. Een kat blaast als ze zich bedreigd voelt, maar komt een minuut later spinnend rond je benen draaien.'

'Klopt niet', zegt de andere. 'Dieren voelen wel degelijk treurnis.' Als voorbeelden gelden dan: in een Duitse zoo liep een wijfjesgorilla dagenlang met haar dode jong op de arm. In een dierenpark in Hongarije wou een olifantenjong van twee jaar niet van zijn dode moeder wijken, die jong was gestorven aan een tumor. Zwanen of dieren die een partner kiezen voor het leven, treuren wanneer die geliefde sterft en sterven vaak zelf korte tijd later.

Hoe zit dat met onze meest gedomesticeerde dieren, hond en kat? Reageren zij anders dan hun wilde soortgenoten?

'Om te beginnen moet je bij katten al een onderscheid maken tussen twee types', zegt dierendokter Rob Lückerath. 'Je hebt het leeuwentype en het tijgertype. De karakters van beide types verschillen heel erg. Op natuurdocumentaires wordt het heel duidelijk: leeuwen leven in groep, tijgers zijn eenzaten. Dat zie je ook bij katten. Leeuwentypes zijn echte gezelschapsdieren, ze houden ervan om op schoot te zitten en geaaid te worden. Ze lopen je soms de hele tijd voor de voeten en zijn boos als je terugkeert van enkele dagen vakantie. Het tijgertype vindt het allemaal best als hij maar op tijd en stond zijn eten krijgt. Hij ligt liefst rustig in een hoekje zonder te worden gestoord. Hij is niet echt asociaal maar een grote knuffelaar wordt hij nooit. Beide types gaan heel anders om met verdriet. Een tijgertype treurt niet, een leeuwentype wel. Die laatste zal treuren om een dood jong, al gaat dat na een tijdje wel weer over, maar ook om een dode baas. Het gebeurt wel dat hij letterlijk sterft van verdriet.'

Verdriet bij een hond is volgens de dierendokter heel anders. 'Hondenliefhebbers zullen het misschien niet graag horen, maar de hond is eigenlijk een grote egoïst', zegt hij. 'Zolang hij liefde en eten krijgt, is hij dik tevreden. Die liefde en eten staan synoniem voor goed leiderschap. Een hond is een roedeldier en volgt zijn baas. Als die door omstandigheden wegvalt, is hij helemaal ontredderd. Dan zal hij zeker wel treuren. Maar zodra er iemand nieuw komt die hem overspoelt met aandacht en hem eten geeft, is dat verdriet over. Een hond zal zichzelf nooit uithongeren. Er kan wel een tijdje overgaan dat hij weinig of niet eet maar uiteindelijk wint de maag het van de treurnis. Bij een (leeuw-)kat is dat niet zo, zij kan zichzelf letterlijk uithongeren.'

Bron: Het nieuwsblad - 06/09/09 - Renilde Bleys
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=GHV2EOAF3

BlackRose
6 september 2009, 15:34
Das inderdaad een eeuwenoude discussie. Volgens mij kunnen dieren wel degelijk treuren. En honden kunnen dat evengoed als katten. Ik ken een hond wiens baasje gestorven was, en die enige tijd later zelf ook stierf, door verdriet.
Olifanten zijn heel gevoelige dieren en als naar de beenderen gaan van overleden familieleden, dan lijkt het alsof ze deze herkennen en er een beetje voor treuren. Als een lid pas gestorven is zullen zij zeker ook treuren.
Ik ken een verhaal van een dolfijn die zichzelf verdronken heeft op de bodem van zijn bassin omdat hij depressief was.
Dus ja, ik weet zeker dat dieren ook treuren. En dat een kat de ene keer kwaad blaast en de volgende seconde heel lief kan zijn, wel ik verbaas mij daar niet over. Ik vind dat net hetzelfde als kinderen. De ene moment zijn zij heel lief, de andere moment beginnen zij te gillen en te schreeuwen.

En ik heb 2 maanden in het ziekenhuis gelegen en mijn hond heeft zeer zeker om mij getreurd. Dat heb ik van iedereen gehoord die haar gezien heeft. Zij heeft mij enige dagen lopen zoeken en heeft constant mijn pantoffel overal mee naartoe genomen. Misschien dat het treuren op den duur een beetje aan het slijten was, maar ik weet zeker dat ze mij gedurende die hele tijd niet vergeten is. Toen ik weer thuis kwam en ze zag mij, was ze heel erg blij. Een seconde daarna was ze heel kalm en bedeesd. Mijn hond is altijd eentje geweest die als je thuis kwam, die op je sprong van blijdschap. En toen ik net thuis was na mijn ziekenhuisopname, was die zo kalm. Ze wou wel springen, maar het leek of ze wist dat ze niet mocht.

Stefje
6 september 2009, 16:31
Volgens mij kunnen ze ook treuren hoor, ligt er denk ik allemaal aan hoe hard het dier aan je hangt.

Wij hebben altijd 2 hondjes gehad, nadat er eentje van gestorven was heeft de oudste haar wekenlang overal gezocht, wou niet buiten gaan of eten omdat zij normaal mee ging enzo. Dus das zeker treuren volgens mij.

En katten zijn duidelijk lastig als je langer dan normaal wegblijft, als ik met de nacht sta hebben ze altijd heel men huis overhoop gezet, iets wat ze normaal niet doen als ik door de dag even weg ben of als ik slapen ben.

*kelly*
6 september 2009, 19:54
ik ben ervan overtuigd dat ze wel degelijk emoties kennen.
het zal niet bij alle poezels hetzelfde zijn , maar dat is het bij mensen ook niet..

Calisto
6 september 2009, 20:14
Van Thena ben ik zeker dat ze treurt!
Toen Sammy overleed heeft ze weken aan een stuk zitten schreeuwen.
Toen Jana haar eerste nestje vertrok had Thena het er ook heel moeilijk mee.
Dan nam ze iets in haar bekje en begon een hele tijd heel klagend te roepen.
Ze was dus op zoek naar de kittens en heeft dit zo'n half jaar gedaan.
Thena aanvaard heel moeilijk dat een huisgenoot voorgoed weg gaat.

tinneke
6 september 2009, 20:58
Ik zie bij de mijn katjes het zelfde
Zeker bij Joey als ik eens een weekend ben weggeweest .
Ik ben er van overtuigd dat een katje kan treuren, waarom ook niet ze hebben toch naar mijn weten ook gevoelens, als ze over iets blij kunnen zijn vb nieuw speeldje dan kunnen ze toch ook treuren

Gaby
6 september 2009, 21:36
Mooi artikel! Ik ben er ook van overtuigd dta dieren kunnen treuren ofnog hun nestgenoot missen. Als ik met één van de kittens naar de DA moet, dan staan de drie anderen hier ongerust te miauwen, heen en weer te lopen enz.. zelf mijn kleine asociale Lola die waarschijnlijk een tijgertype is

Marleen
6 september 2009, 23:15
Gelukkig zijn mijn poezels blij als ik terugkeer van vakantie :)

BlackRose
6 september 2009, 23:55
Ik denk dat Maia ook eerder een tijger type is. Alhoewel ze wel altijd blij is om je te zien als je weggeweest bent.
Aztek is (voorlopig) een leeuw type. Die komt steeds knuffels te kort volgend hem :giggle:

Stefje
7 september 2009, 00:30
De mijne zijn 3 leeuwtjes dan :D
Hangen altijd en overal wel rond mij, daar geraak ik niet zomaar vanaf zelfs als ik ga douchen staan ze te janken voor de deur!

Inkie
7 september 2009, 10:16
Ik weet zeker dat een kat kan treuren om het verlies van een maatje , helaas zelf ondervonden :s

Tigo kwam jaren terug als een klein kitten bij ons wonen en werd meteen onder de vleugels genomen door Mitchi ( toen 10 jaar). Tigo zocht NOOIT contact met ons , Mitchi was alles voor hem. Ze leken wel klitteband :giggle:

Djai ( toen 7 jaar) gaf ook de nodige zorg aan Tigo.Het waren soms net de 3 musketiers.

Tigo is beide beschermengelen in een paar maand verloren.;( Onze grote angst kwam uit , hoe zou Tigo gaan reageren.

De dag van overlijden van Mitchi is Tigo 3 dagen aggresief geweest naar ons toe. Hij wilde niets met ons te maken hebben en heeft ons ook een flinke haal gegeven. Hij zocht wel troost bij Djai.

Djai overleed een maand later en Tigo stond letterlijk alleen op de wereld. Hij werd onzeker en was helemaal de weg kwijt , hij begon zelfs in huis te plassen.

Omdat Tigo altijd alleen maar contact zocht met z,n vaders en ons "de mens" niet zo leuk vond wist Tigo niet hoe hij met ons moest omgaan. Door spel en voorzichtig contact met hem te zoeken hebben we al heel wat bereikt.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en ik moet zeggen dat ik ontzettend trots ben op Tigo. Hij zoekt zelf contact met ons en kan er soms ontzettend van genieten.Ja........ik denk dat Tigo weer gelukkig is.

Ik denk dat Tigo het wel gaat redden zonder z,n beschermengeltjes. :clap:

Gr,Inkie

BlackRose
7 september 2009, 13:46
Arme Tigo, das zo'n triest verhaal ;(
Gelukkig voelt hij zich al weer wat gelukkiger.

Gaby
7 september 2009, 13:48
Jezus Inkie, ben onder de indruk van je verhaal, arme Tigo... hopelijk komt het snel goed met hem

tinneke
7 september 2009, 13:52
Daar ben ik hier zo bang voor?
Als er aan Joey iets zou overkomen. Zoals vele hier weten heeft hij HCM.
Dan vrees ik dan mijn Noshy helemaal het noorden gaat kwijt zijn.
Want van de eerste minuut heeft joey zich over Noshy bekommerd.
En dat laat die kapoen van 2 jaar zich nog altijd goed bevallen.

Inkie
7 september 2009, 15:49
Tinneke..................ik begrijp precies wat je bedoelt :s


Tigo zocht de oudste kat uit die er op dat moment rond liep........wij vervloekte toen al zijn keuze. Het leeftijds verschil was veels te groot. Gelukkig is Mitchi 20 jaar geworden , wat je natuurlijk ook als nadeel kan zien ,want Tigo heeft 10 jaar lang steun gevonden bij Mitchi wat best heel lang is.

Vooral de laatste maanden zagen we Mitchi achteruit gaan in gezondheid en hebben we veel gepraat en nagedacht hoe we Tigo konden opvangen mocht Mitchi weg vallen.

Ik kan je nu vertellen dat je zoiets niet kunt voorbereiden............Tigo reageerde heel anders dan we hadden verwacht.

Het enigste wat je kunt doen is handelen naar de reactie van de kat en hopen dat hij erop reageerd, wat Tigo gelukkig deed. Als Tigo niet op onze prikkels had gereageerd dan hadden wij ook niets meer kunnen doen dan afwachten.

Wij moeten Tigo ook weer helemaal opnieuw leren kennen.............zijn karakter is 100% omgedraaid. Voor ons is het een vreemde kat want hij doet dingen die we niet van hem kennen.

We hebben hier nog 2 kerels lopen van 1 jaar en 6 maand. Tigo probeerd op zijn eigen manier contact te krijgen met het jonge spul maar hij weet niet hoe..........Tigo wil graag meedoen met het spel maar als de jonkies richting hem komen loopt hij weg en gaat het van een afstandje bekijken.

Hij moet leren om met andere katten om te gaan en met ons de mens.We zijn er nog lang niet maar het begin is hoop gevend :clap:.

Gr,Ingrid

*kelly*
7 september 2009, 16:38
hopelijk gaan ze hier niet te hard treuren, wij vertrekken zondag op vakantie.
een beetje tweestrijdige gevoelens , blij om op vakantie te gaan maar mijn hartje doet zeer als ik mijn twee kereltjes moet achterlaten;(
voor Xeno heb ik nog het meeste schrik, hij hangt heel hard aan mij , hij staat soms klagend te miaauwen, dan moet ik hem oppakken en knuffelen en dan is hij weer gelukkig.
probleem is dat hij niet wil dat iemand anders dat doet :s

tinneke
7 september 2009, 16:51
Inkie ik denk dat je het best geduld met die kleine schat zal moeten hebben,en opnieuw zijn vertrouwen winnen. Niks aan te doen
Ho Kelly ik begrijp je hoor. Dat je met gemengde gevoelens zit. Daarom heb ik ervoor gekozen om niet meer op verlof te gaan.
Of ik zou mijn droom reis moeten kunnen maken, en dan nog.